风竹小说 > 都市言情 > 尤物撒娇!江医生累断腰 > 第142章 你不要命了

第142章 你不要命了

0% rtant; } #exo-native-widget-5820802-sf5z1.exo-native-widget .exo-native-widget-ite.exo-native-widget-iteige { width: 100% rtant; x-width: 100% rtant; rgin: auto rtant } #exo-native-widget-5820802-sf5z1.exo-native-widget .exo-native-widget-itecontainer .exo-native-widget-ite.exo-native-widget-itecontent { x-width: 100% rtant; } #exo-native-widget-5820802-sf5z1.exo-native-widget .exo-native-widget-itecontainer .exo-native-widget-ite{ rgin: 0 auto rtant; }}&a;lt;/style&a;gt;&a;lt;style&a;gt;#exo-native-widget-5820802-sf5z1.exo-native-widget {

    width:300px rtant;

    height:250px rtant;

    } #exo-native-widget-5820802-sf5z1.exo-native-widget

    .exo-native-widget-header{

    display:none rtant;

    } #exo-native-widget-5820802-sf5z1.exo-native-widget

    .exo-native-widget-itecontainer{

    width:300px rtant;

    height:250px rtant;

    x-width:300px rtant;

    padding-right:0 rtant;

    padding-botto0 rtant;

    } #exo-native-widget-5820802-sf5z1.exo-native-widget

    .exo-native-widget-iteige-wrapper{

    width:300px rtant;

    height:250px rtant;

    x-height:250px rtant;

    overflow:hidden rtant;

    } #exo-native-widget-5820802-sf5z1.exo-native-widget

    .exo-native-widget-itecontent-box{

    posin:relative rtant;

    } #exo-native-widget-5820802-sf5z1.exo-native-widget

    .exo-native-widget-itecontent{

    posin:absolute rtant;

    z-index:5 rtant;

    top:180px rtant;

    background-color:white rtant;

    opacity:0.7 rtant;

    height:auto rtant;

    x-height:110px rtant;

    n-height:70px rtant;

    width:100% rtant;

    x-width:300px rtant;

    } #exo-native-widget-5820802-sf5z1.exo-native-widget

    .exo-native-widget-itetitle{

    padding:10px 8px 4px 8px rtant;

    height:20px rtant;

    color:black rtant;

    font-weight:900 rtant;

    font-size:18px rtant;

    display:flex rtant;

    align-ite:center;

    justify-content:center;

    text-align:center;

    white-space:norl rtant;

    } #exo-native-widget-5820802-sf5z1.exo-native-widget

    .exo-native-widget-itetext{

    padding:20px 8px 4px 8px rtant;

    height:20px rtant;

    color:grey rtant;

    font-weight:norl rtant;

    font-size:13px rtant;

    display:flex rtant;

    align-ite:center;

    justify-content:center;

    text-align:center;

    white-space:norl rtant;

    } #exo-native-widget-5820802-sf5z1.exo-native-widget

    .exo-native-widget-itebrand{

    padding:5px 8px 0px 8px rtant;

    height:20px rtant;

    font-weight:norl rtant;

    font-size:18px rtant;

    display:none rtant;

    align-ite:center;

    justify-content:center;

    text-align:center;

    white-space:norl rtant;

    }&a;lt;/style&a;gt;&a;lt;a class=“exo-native-widget-iteph5vsjjsaonpbgviufqt1u8rpprq2gkh90fonuhdsrulbsqatz.y__zybowljfv_gsp2rt8tke90sxelpxdnxfk7qb36ni_rynbw0blanzclxtdgqu2bkyfcvzxjz_aypj1xiwaa&a;a;a;cb=e2e_695ac15d03a6d4.57902598“ oncontextnu=“setrealhref(event)“ onuseup=“setrealhref(event)“ rel=“nofollow“ target=“_blank“&a;gt;phoenixphoenixdating&a;lt;ins class=“eas6a97888e2“ data-zoneid=“5820802“ data-processed=“true“&a;gt;&a;lt;/ins&a;gt;

    那是一个灰濛濛的天,阴沉沉的天气仿佛要把人的心浸溶掉。

    姜允的心乱得像猫抓过的线团,这是她联繫不上江靳的第三天。

    在这段时间里,她不是没试著与沈鈺珠联繫,但每次都没得到任何实质性的回应,总是被她那几句轻描淡写、看似无关紧要的话语给轻易地带过。

    这种感觉让她感到十分无奈和沮丧,心中的不安也愈发强烈。

    姜允抬腕看了眼时间15:45,他这会儿还没下班,她拿起办公桌上的车钥匙出了门。

    白色的保时捷 911 在道路上快速奔驰,正在尽情释放它的力量和速度。

    坐在驾驶座上的姜允,此刻脑袋里昏昏沉沉的,像是被一股无形的力量衝击得晕头转向。

    儘管思绪混乱不堪,但脚下的动作却丝毫没有停顿,右脚不断用力地踩著油门,每一次踩踏都让车速更快一分……

    十字路口处,那辆保时捷变得安静。

    绿灯亮起时,姜允轻踩油门准备再次起步时,一辆黑色的宾利毫不留情地横停在她车前,硬生生地將她逼停在了原地。

    姜允降下车窗,正要动怒时,宾利的车门打开了。

    周言一个箭步冲了过来,握住她的手腕把姜允从车上拽了下来,单手打宾利的车门,把她塞了进去,力度不算轻。

    “你不要命了?”他向来绅士,极少动怒。

    此刻却也沉下了脸,眸色深沉近墨,看上去有火大。

    “我没有。”姜允的额前急出一层薄汗,无法將注意力移到其他身上。

    她只想快点见到江靳。

    周言意识到自己情绪有些剧烈,他忍了忍,放低了声:“你要去哪?我送你。”

    话语里却充满不容抗拒。

    他安排助理开走她的车,再给宾利的车门落锁。

    姜允的眼神黯淡无光,张了张嘴报了地址:“海城第一医院。”

    她乖巧安静地坐在那里,无助得令人心疼。

    周言平静地看著她,心底却早早揪成一团:“能不能告诉我,你到底怎么了?”

    男人眉心微蹙,眼底泛出心疼。

    姜允没说话,圆润小巧的鼻尖变的红红的,滚烫的热泪一滴一滴的从她眼里涌了出来,落在了白皙的手背上。

    周言心猛地刺痛一下, 从靠近心臟最近的口袋里拿出胸巾放到她手背上。

    喉结轻滚,哑著声:“別哭,不想说就不说了。”

    “嗯。”她应了声,鼻音浓重。

    周言收回视线,口吻平淡:“把眼泪擦了,不然人家还以为是我欺负的你。”

    他不想再看到她难过。

    姜允难掩的焦急:“送我去医院。”

    “把眼泪擦了就送。”男人语气坚定,不容商量。

    人在屋檐下,不得不低头。

    她拿起手帕胡乱擦了一把,紧咬著下唇:“现在可以了吧?”

    周言瞥了她一眼,没说话,默默启动车辆。

    宾利稳稳停在了医院的大门,姜允推开门下车之际,周言叫住了她:

    “我在这等你,你现的状態不適合开车,如果阿靳忙著没空就回来,朋友一场,去哪我送你。”

    姜允推开门的手一顿:“你不忙吗?”

    “不忙。”周言这样说。

    他並没有说公司的高层还在等著自己开一场跨国会议。